Już w XIV wieku, w centrum miasta wzniesiono ratusz. Ozdobiony był pięcioma małymi wieżyczkami i jedną bardzo strzelistą, główną wieżą.

Podczas oblężenia w 1807 roku został doszczętnie zniszczony. Zachowały się tylko gotyckie piwnice i część narożnika, z kamiennymi filarami. Na jednym z nich, będącym miejskim pręgierzem, wykuta jest głowa (na rysunku). Według legendy, ma to być wizerunek ściętego w XVI wieku buntownika Adebara.

Data rozpoczęcia budowy tej wspaniałej świątyni nie jest dokładnie znana. Przejmuje się początek XIV wieku. Pierwsze źródła podają że w Kołobrzegu, lokowanym w 1255 roku, był już kościół. Świadcząc tym prowadzone jeszcze przez niemieckich, a potem polskich archeologów badania terenów przykościelnych. I jest wielce prawdopodobne, że na jego miejscu stoi dzisiejsza świątynia.
Wzmianka z roku 1316 podaje, że biskupi zwrócili i się do wiernych o wsparcie budowy kościoła w Kołobrzegu, zapewniając im 14 dni odpustu. Widać, że ogłoszenia był skuteczne, bo już 5 lat później odprawiono tu pierwszą mszę świętą. Poważnym wsparciem wiernych były także legaty na rzecz kościoła.