Już w XIV wieku, w centrum miasta wzniesiono ratusz. Ozdobiony był pięcioma małymi wieżyczkami i jedną bardzo strzelistą, główną wieżą.

Podczas oblężenia w 1807 roku został doszczętnie zniszczony. Zachowały się tylko gotyckie piwnice i część narożnika, z kamiennymi filarami. Na jednym z nich, będącym miejskim pręgierzem, wykuta jest głowa (na rysunku). Według legendy, ma to być wizerunek ściętego w XVI wieku buntownika Adebara.

Ważną dla Kołobrzegu była decyzja z roku 1872 o likwidacji statusu miasta jako twierdzy. Od tego czasu nastąpiło całkowite przeobrażenie Kołobrzegu, który szybko zaczął przekształcacie w uzdrowisko. Budowano pensjonaty, nad samym brzegiem morza zbudowany został pałac - dom zdrojowy. Rozwijał się ruch letniskowy. Nowa linia kolejowa pozwoliła na szybkie połączenia z Berlinem, Poznaniem, Gdańskiem i Szczecinem.
Przybywało w mieście nowych szpitali, kościołów, domów handlowych, sklepów, restauracji. W roku 1868 wybudowano teatr na 600 miejsc. Uruchomiono gazownią oraz sieć wodociągowo-kanalizacyjną, W części nadmorskiej powstawały małe sanatoria z kąpielami w wodach solankowych.

Data rozpoczęcia budowy tej wspaniałej świątyni nie jest dokładnie znana. Przejmuje się początek XIV wieku. Pierwsze źródła podają że w Kołobrzegu, lokowanym w 1255 roku, był już kościół. Świadcząc tym prowadzone jeszcze przez niemieckich, a potem polskich archeologów badania terenów przykościelnych. I jest wielce prawdopodobne, że na jego miejscu stoi dzisiejsza świątynia.
Wzmianka z roku 1316 podaje, że biskupi zwrócili i się do wiernych o wsparcie budowy kościoła w Kołobrzegu, zapewniając im 14 dni odpustu. Widać, że ogłoszenia był skuteczne, bo już 5 lat później odprawiono tu pierwszą mszę świętą. Poważnym wsparciem wiernych były także legaty na rzecz kościoła.

Wczesnośredniowieczna lokalizacja grodu nie miała nic wspólnego z dzisiejszymi granicami miasta. Stary Kołobrzeg znajdował się wyżej rzeki Parsęty, na prawobrzeżnym wzgórzu, około czterech kilometrów od linii Bałtyku. Otoczony wodami rzeki i rozległego bagniska oraz wałem drewniano-ziemnym, dostatecznie chronił mieszkańców.

Miejscowa ludność słowiańska zajmowała się łowieniem ryb i rzemiosłem,
ale najbardziej znacząca praca w Kołobrzegu było  warzenie soli, czyli jej produkowanie.
Prowadzono ją na wyspie w pobliżu ujścia rzeki, gdzie ze źródeł wypływały wody solankowe.

Kołobrzeg to jedno z najstarszych miast położonych na Pomorzu. Jego początki można zadatować już w VIII w. Był to gród obronny, który znajdował się na terenie dzisiejszego Budzistowa. To piękne miasto znajduje się u ujścia rzeki Parsęty. Jest on największym Uzdrowiskiem.